Przejdź do treści

Horyzont Kosmosu

Twój przewodnik po Wszechświecie

Kategorie
O mnie
Wesprzyj ☕
Newsletter
Przyjaciele Horyzontu Kosmosu

Szukaj dla:

Horyzont Kosmosu

Twój przewodnik po Wszechświecie

Blog
Horyzont Kosmosu
Kategorie
Newsletter
O mnie
Polityka cookies
Polityka prywatności
Przyjaciele Horyzontu Kosmosu
Strona główna

planetozymale

Artystyczna wizja czerwonawego, pokrytego kraterami obiektu transneptunowego na tle czarnego, usianego gwiazdami kosmosu.

Planetozymale za Neptunem pamiętają własne narodziny

10.09.2026

Układ Słoneczny

Artystyczna wizja młodego potrójnego układu gwiazd GW Orionis. Po lewej stronie znajduje się jasna gwiazda otoczona pomarańczowym pierścieniem pyłu i gazu. Od układu w prawą stronę rozciąga się szeroki, niebieskawy strumień materii, łączący go z różowo-fioletową chmurą gazu i pyłu w górnej części obrazu. Tło stanowi czarna przestrzeń kosmiczna usiana drobnymi gwiazdami.

Strumień gazu z chmury macierzystej kształtuje dysk wokół GW Orionis

29.08.2026

Układy planetarne

Na zdjęciu widać gęstą mgławicę gazu i pyłu w Obłoku Perseusza. Tło jest prawie czarne, usiane drobnymi punktami gwiazd. Centralna część obrazu to gruby, pofalowany pas chmur pyłowych, wyglądający jak spłaszczony stos warstw, mocno pociemniały i gęsty. Po całym obszarze chmur rozsiane są plamy niebieskiej i pomarańczowej poświaty: niebieskie obłoki leżą najbliżej jasnych gwiazd, a większe, miękkie plamy w odcieniach pomarańczowego pokazują gaz świecący w podczerwieni. W wielu miejscach widoczne są pojedyncze bardzo jasne gwiazdy z wyraźnymi „kolcami” dyfrakcyjnymi – sześcioma długimi promieniami światła, które rozchodzą się symetrycznie wokół gwiazdy. W głębi chmur, częściowo ukryte w ciemniejszym pyle, migoczą słabsze, punktowe gwiazdy, sugerujące młode obiekty gwiazdowe dopiero wyłaniające się z obłoku. Cała scena przypomina burzliwy, wielowarstwowy obłok, w którym gęsty pył i świecący gaz mieszają się ze światłem licznych młodych gwiazd – kosmiczną „kolebkę” gwiazd i przyszłych układów planetarnych.

Bogata chemia łańcuchów węglowych w kolebkach gwiazd

09.08.2026

To zdjęcie przedstawia okrągły, ziarnisty obraz w odcieniach szarości, przypominający tarczę na czarnym tle. W samym centrum widać nieregularną, jasną „plamę” o wydłużonym kształcie – to główne ciało, asteroida. Otacza je ciemniejszy pierścień, a dalej – szare, ziarniste tło, wyglądające jak zaszumiony obraz lub gęsta chmura ziaren. W górnej lewej części tarczy, mniej więcej w jednej trzeciej promienia od krawędzi, znajduje się mały, jasny punkcik – na niego wskazuje różowa strzałka, interpretowana jako zaznaczenie małego księżyca asteroidy. W prawym górnym rogu obrazka umieszczono biały wskaźnik kierunków: strzałka pionowo w górę oznaczona literą „N” (północ), a strzałka pozioma w prawo oznaczona literą „E” (wschód).

Planetoida 44 Nysa – trzy „głowy” i własny księżyc

04.08.2026

Układ Słoneczny

Mozaika sześciu kwadratowych paneli pokazuje ruch egzoplanety Beta Pictoris d wokół gwiazdy Beta Pictoris w różnych latach i przy użyciu różnych teleskopów. Każdy panel ma czarne tło z okrągłym, rdzawo-pomarańczowym polem obserwacji pośrodku. Pozycja gwiazdy zaznaczona jest białą gwiazdką blisko środka każdego okręgu, a położenie planety – małą białą strzałką przy słabym, jasnym punkcie na obrzeżu. W górnym rzędzie pokazano trzy ujęcia z lat 2025 i 2023: po lewej zdjęcie z instrumentu ERIS na VLT, pośrodku i po prawej dwa bardziej „pikselowe” obrazy z kamery NIRCam na teleskopie Jamesa Webba. Widać na nich smugowate struktury i jasne plamki w dysku materii, a planeta przemieszcza się nieco w prawo względem gwiazdy. W dolnym rzędzie są trzy starsze ujęcia z instrumentu SPHERE na VLT, z lat 2020, 2019 i 2014. Środkowe części obrazów są zaciemnione przez maskę koronografu, dlatego gwiazda jest symbolicznie zaznaczona gwiazdką na czarnym tle, a jasny punkt planety i biała strzałka znajdują się na pomarańczowym pierścieniu wokół centrum. Kolejne panele od prawej do lewej pokazują, jak planeta stopniowo przesuwa się po swojej orbicie na tle zaszumionego, ziarnistego obrazu dysku pyłowego.

Najbardziej „nieśmiała” planeta uchwycona z Ziemi

18.07.2026

Planety pozasłoneczne

W pobliżu środka znajduje się obiekt przypominający hamburgera widzianego z boku. Widoczny jest ukośny ciemny pas (kotlet) pyłu, biegnący od godziny 1 do 7, który zasłania centralną gwiazdę. Po obu stronach ciemnego pasa odchodzą świecące białe chmury (bułki), gdzie pył odbija światło gwiazd. Jasnoniebieskie, przypominające palce pasma materii rozciągają się daleko nad i pod ciemną płaszczyzną centralną. Na czarnym tle kosmosu rozrzuconych jest kilkadziesiąt gwiazd, niektóre z czterema kolcami dyfrakcyjnymi.

Hubble odsłania największą znaną kołyskę planet

17.05.2026

Układy planetarne

zderzające się planetozymale

Składanki Planet: Jak Zderzenia Ukształtowały Wczesny Układ Słoneczny

19.10.2025

Astrofizyka, Układ Słoneczny

Młoda gwiazda HOPS-315

Naukowcy świadkami narodzin nowego układu słonecznego

21.07.2025

Astronomia, Układy planetarne

egzoplaneta

Webb ujawnia pochodzenie skrajnie gorącej egzoplanety WASP-121b

16.06.2025

Astronomia, Planety pozasłoneczne

1 2 Następny →

Horyzont Kosmosu – strona popularyzująca astronomię. Nowości, inspiracje i ciekawostki z Wszechświata.

© 2025-2026 Agnieszka Nowak. Wszelkie prawa zastrzeżone.
| Mecenasi | kontakt@horyzontkosmosu.pl

Przewijanie do góry