Przejdź do treści

Horyzont Kosmosu

Twój przewodnik po Wszechświecie

Kategorie
O mnie
Wesprzyj ☕
Newsletter
Przyjaciele Horyzontu Kosmosu

Szukaj dla:

Horyzont Kosmosu

Twój przewodnik po Wszechświecie

Blog
Horyzont Kosmosu
Kategorie
Newsletter
O mnie
Polityka cookies
Polityka prywatności
Przyjaciele Horyzontu Kosmosu
Strona główna

atmosfery egzoplanet

Trzy panele z gwiazdą oznaczoną białym symbolem: po lewej chaotyczne jasne plamy, w środku wyraźna plamka 51 Eri b, po prawej symulacja.

Planeta ukryta w blasku gwiazdy. Webb i metoda FLIP

06.11.2026

Planety pozasłoneczne

Wizja artystyczna małej egzoplanety przechodzącej na tle aktywnego czerwonego karła, z widocznymi dżetami materii wyrzucanej z gwiazdy.

TESS znalazł kandydata na małą planetę przy dwóch czerwonych karłach

21.10.2026

Planety pozasłoneczne

Ciemna, kosmiczna wizja artystyczna. Po lewej stronie obrazu znajduje się jasny, wydłużony dysk złożony z wielu cienkich, niebieskawobiałych pasm materii. Po prawej widoczna jest duża, niemal czarna kula przedstawiająca planetę. Jej lewa krawędź jest oświetlona intensywną błękitną, białą i różowofioletową poświatą. Tło wypełniają drobne gwiazdy oraz delikatne niebieskawe obłoki. W prawym dolnym rogu widnieje napis „Artist’s Concept”.

Planeta z popiołów gwiazdy? Hubble rozwiązuje zagadkę

08.10.2026

Układy planetarne

Ciemna egzoplaneta na tle gwiazd, w pobliżu jasnej gwiazdy otoczonej różowawym pasmem pyłu.

Zarejestrowali radiowy sygnał zorzy polarnej na egzoplanecie

23.09.2026

Planety pozasłoneczne

Na ilustracji widać artystyczną wizualizację satelity Pandora obserwującego egzoplanetę. Na lewym brzegu obrazu znajduje się jasnobeżowy, cylindryczny teleskop z okrągłym otworem skierowanym w stronę prawej krawędzi; wewnątrz tubusu widać pomarańczowo‑czerwony, rozżarzony dysk przypominający fotografię gwiazdy lub Słońca. Od teleskopu w prawo ciągnie się długa, wąska konstrukcja z kilku prostokątnych paneli – to rozłożone, szare skrzydło satelity, na którym widoczne są delikatne, jasne linie w kształcie wijących się ścieżek. Po prawej stronie większość kadru zajmuje duża, kulista planeta w pastelowych barwach: jej atmosfera ma szerokie poziome pasy w kolorach różu, jasnej czerwieni, fioletu i błękitu; dolna część planety jest ciemniejsza, jakby pogrążona w cieniu. Tło całej sceny jest ciepłe, brązowo‑złote, z rozmytymi, jasnymi plamami światła sugerującymi inne gwiazdy, dzięki czemu całość wygląda jak ujęcie małego satelity, który z bliska przygląda się odległemu, gazowemu olbrzymowi w obcym układzie planetarnym.

Pandora: mały teleskop NASA do wielkich egzoplanet

15.09.2026

Planety pozasłoneczne

Ciemna, utrzymana w brązowo‑czerwonej tonacji wizualizacja dysku akrecyjnego wokół czarnej dziury. W lewym dolnym obszarze znajduje się bardzo jasny, biało‑żółty obszar odpowiadający rozgrzanej materii opadającej ku centrum. Wokół niego rozciągają się szerokie, spiralne pasma gazu i pyłu. W prawej, centralnej części obrazu widoczny jest ciemny, owalny obszar przypominający cień czarnej dziury. Tło jest prawie czarne, a całość sprawia wrażenie dynamicznego, wirującego układu.

JWST podgląda wyścig z czasem przy narodzinach planet

27.08.2026

Planety pozasłoneczne

Artystyczna wizualizacja teleskopu kosmicznego Nancy Grace Roman na tle fioletowej przestrzeni kosmicznej usianej odległymi galaktykami. Teleskop znajduje się pośrodku obrazu i jest pokazany z przodu oraz z boku; ma dużą, ciemną osłonę przeciwsłoneczną i okrągły otwór instrumentu obserwacyjnego. W tle biegnie jasna, pozioma smuga światła

Teleskop Nancy Grace Roman: galaktyczny spis obcych Jowiszów

19.08.2026

Misje kosmiczne

Artystyczna wizja układu WD 1856+534: po lewej duża, pomarańczowa planeta‑olbrzym (WD 1856 b) widoczna z półcieniem, po prawej niewielki, jasny punkt – biały karzeł, wszystko na tle czarnej przestrzeni kosmicznej.

Nowy „niemożliwy” świat: planeta, która przeżyła śmierć swojej gwiazdy

26.07.2026

Planety pozasłoneczne

Wizja artystyczna odległego układu gwiazdowego. Tło jest prawie czarne, usiane drobnymi, białymi punktami – gwiazdami, które tworzą delikatny pas Drogi Mlecznej przecinający obraz po skosie. Po prawej stronie dominuje ogromny, kulisty obiekt gazowy, zajmujący prawie połowę kadru. Ma intensywnie różowo‑czerwony kolor, a jego atmosfera przypomina wirujące chmury: widać szerokie pasma, smugi i zawirowania w odcieniach barw: czerwonej, różowej i pomarańczowej, jak rozlane farby na obracającej się kuli. To brązowy karzeł – obiekt pośredni między gwiazdą a planetą. Bliżej środka, nieco na lewo od dużego obiektu, znajduje się mniejsza kula: wygląda jak stosunkowo niewielka planeta lub księżyc. Ma bardziej stonowane barwy – mieszankę różu, brązu i szarości – oraz delikatnie zarysowane pasy na powierzchni, co sugeruje gazowy lub częściowo chmurowy charakter. W lewym górnym rogu widoczna jest jasna, pomarańczowa gwiazda o miękkiej poświacie, z wyraźnymi promieniami światła rozchodzącymi się na boki. Jest stosunkowo mała, ale wyróżnia się jasnością na tle czarnego nieba. Cała scena pokazuje hierarchiczny układ: daleką gwiazdę, wokół niej brązowego karła na pierwszym planie i jego masywny „księżyc” krążący pomiędzy nimi.

Egzoksiężyc przy brązowym karle – osobliwy układ CD‑35 2722

23.07.2026

Planety pozasłoneczne

1 2 … 6 Następny →

Horyzont Kosmosu – strona popularyzująca astronomię. Nowości, inspiracje i ciekawostki z Wszechświata.

© 2025-2026 Agnieszka Nowak. Wszelkie prawa zastrzeżone.
| Mecenasi | kontakt@horyzontkosmosu.pl

Przewijanie do góry