Obraz przedstawia bardzo powiększony fragment powierzchni Słońca, wypełniający cały kadr miękkimi, złoto‑pomarańczowymi kształtami. Nie ma tu wyraźnych linii ani geometrycznych granic – wszystko wygląda jak gęsta, falująca masa światła i żaru. W wielu miejscach pojawiają się jaśniejsze, niemal białe plamy, otoczone ciemniejszymi obwódkami; przypominają rozkwitające słoneczne „kwiaty” albo kipiące bąble wrzącej cieczy. Od tych jasnych obszarów odchodzą setki cienkich, strzępiastych „piór” i smug, które układają się w wirujące wzory, podobne do płomieni lub rozdmuchanego dymu. Dolna część kadru jest nieco ciemniejsza, bardziej brązowo‑złota, jakby zagłębiona, z bardziej poszarpanymi, burzliwymi strukturami. Cały obraz daje wrażenie dynamicznej, wrzącej powierzchni gwiazdy, sfotografowanej w niezwykle wysokiej rozdzielczości przez Teleskop Słoneczny Daniela K. Inouye.

Najostrzejsze zdjęcie Słońca ujawnia gwałtowne wiry plazmy

Układ Słoneczny